மிர்ஸா ரஷீத் அலி பெய்க்

இந்தியாவைத் தேர்ந்தெடுத்த மனிதர்

மிர்ஸா ரஷீத் அலி பெய்க் 1905 மார்ச் 25 அன்று சிந்தின் ஹைதராபாத்தில் பிறந்தார். அவரது குடும்பம் தைமூரின் வழித்தோன்றல்கள் என்று கூறிக்கொண்டது. அவரது தந்தை சர் மிர்ஸா அப்பாஸ் அலி பெய்க், ஜூனாகத் சமஸ்தானத்தின் முதலமைச்சராக இருந்தார். முகலாய ஆட்சியிலிருந்து பிரிட்டிஷ் இந்தியா வரை நிகழ்ந்த மாற்றங்களைப் பல தலைமுறைகளாகச் சமாளித்து வந்த முஸ்லிம் உயர்குடியினரின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவராக அவர் இருந்தார். அவரது குடும்பத்தினர் செல்வாக்கு மிக்கவர்களாகவும், பல மொழிகள் அறிந்தவர்களாகவும் இருந்தனர். இரண்டு உலகங்களிலும் அவர்கள் இயல்பாகச் செயல்பட்டனர். பெய்க், பிரிஸ்டலில் உள்ள கிளிப்டன் கல்லூரியிலும், சாண்ட்ஹர்ஸ்டில் உள்ள ராயல் மிலிட்டரி கல்லூரியிலும் கல்வி பயின்றார். 1924 ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் இந்திய இராணுவத்தில் அதிகாரியாக நியமிக்கப்பட்டார். 1930 ஆம் ஆண்டு அந்தப் பதவியை விட்டு விலகினார்.

இராணுவத்தை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, பின்னர் பாகிஸ்தானின் நிறுவுநராக ஆன முகமது அலி ஜின்னாவின் தனிச் செயலாளராகவும், அவருக்காக உரைகள் மற்றும் ஆவணங்களை எழுதுபவராகவும் பணியாற்றினார். கிட்டத்தட்ட ஒரு தசாப்த காலம், இந்திய முஸ்லிம்களின் அரசியலில் மிக முக்கியமான நபருடன் மிக நெருக்கமாக அவர் பணியாற்றினார். 1940 ஆம் ஆண்டு லாகூர் தீர்மானத்தின் போது இந்த உறவு முடிவுக்கு வந்தது. தனி முஸ்லிம் நாட்டை உருவாக்க வேண்டும் என்று கோரிய அந்தத் தீர்மானத்தை உருவாக்கவோ முன்னெடுக்கவோ தனது மனச்சாட்சியின் அடிப்படையில் தன்னால் உதவ முடியாது என்று அவர் கருதினார். அவர் ஜின்னாவிடமிருந்து விலகினார். அதன்மூலம், தனது வாழ்நாள் முழுவதும் ஆதரிக்கவிருந்த அரசியல் நிலைப்பாட்டை அவர் தேர்ந்தெடுத்தார்.

1942 ஆம் ஆண்டு அவர் பம்பாயின் ஷெரீஃப் ஆனார். பின்னர் இந்திய வெளியுறவுத் துறையில் சேர்ந்தார். 1947 ஆம் ஆண்டு, இந்தியாவில் இருந்த பிரெஞ்சு மற்றும் போர்த்துகீசியக் குடியேற்றங்களுக்கான இந்தியாவின் முதல் தலைமைத் தூதராகப் புதுச்சேரிக்கு நியமிக்கப்பட்டார். பிரெஞ்சு இந்தியாவுக்கான சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் தூதரகப் பிரதிநிதி அவர்தான். அவரது அலுவலகம், இன்று rue Romain Rolland என்று அழைக்கப்படும் rue des Capucins தெருவில் இருந்தது.

அவர் புதுச்சேரிக்கு வந்த காலம் மிகவும் முக்கியமானது. இந்தியாவின் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, பிரெஞ்சுக் குடியேற்றங்களின் எதிர்காலம் அரசியல் கேள்வியாக மாறியிருந்தது. பிரிட்டிஷ் இந்தியாவால் சூழப்பட்டிருந்த காலனித்துவப் பகுதிகள், இப்போது ஒரு இறையாண்மை கொண்ட நாட்டால் சூழப்பட்டிருந்தன. அவற்றை இந்தியாவுடன் இணைப்பதில் அந்த நாட்டுக்கு தெளிவான அக்கறை இருந்தது.

இந்த நியமனத்தின் குறியீட்டு முக்கியத்துவமும் குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது. முகலாய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த முஸ்லிம் உயர்குடியினர் ஒருவராக அவர் இருந்தார். சாண்ட்ஹர்ஸ்டில் கல்வி கற்றிருந்தார். ஜின்னாவின் தனிச் செயலாளராகப் பணியாற்றியிருந்தார். பின்னர் பாகிஸ்தானை நிராகரித்திருந்தார். இந்தியத் துணைக்கண்டம் பிரிவினையால் சிதறிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில், மதச்சார்பற்ற மற்றும் பன்முகத் தன்மை கொண்ட இந்தியாவின் முகமாக அவர் பிரெஞ்சுக் குடியேற்றப் பகுதிக்குச் சென்றார். அவரது அண்ணன் மிர்ஸா உஸ்மான் அலி பெய்க், அவரைவிட ஒரு வயது மூத்தவர். இந்தியப் பிரிவினையின் போது அவர் மாறுபட்ட முடிவை எடுத்தார். பின்னர் அவர் பாகிஸ்தானின் தூதராகப் பணியாற்றினார். இந்த இரு சகோதரர்களும், பழைய காலனித்துவ நிர்வாகக் குடும்பங்களைப் பிரிவினை எவ்வாறு பிளந்தது என்பதைத் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் மூலம் வெளிப்படுத்தினர்.

1947 முதல் 1949 வரை, இணைப்பு இயக்கத்தின் தொடக்கக் கட்டத்தில் அவர் புதுச்சேரியில் பணியாற்றினார். அதன் பிறகு ஜகார்த்தா, மணிலா மற்றும் இறுதியாக டெஹ்ரான் நகரங்களுக்கு மாற்றப்பட்டார். டெஹ்ரானில் இந்தியத் தூதராக அவர் பணியாற்றினார்.

1979 ஆம் ஆண்டு அவர் இறந்தார். 1967 ஆம் ஆண்டு வெளியான அவரது நினைவுக் குறிப்பான In Different Saddles, அவரது இராணுவ, அரசியல் மற்றும் தூதரக வாழ்க்கையை விவரிக்கிறது. 1974 ஆம் ஆண்டு வெளியான The Muslim Dilemma in India, சுதந்திர இந்தியாவில் முஸ்லிம்களின் நிலையை ஆராய்கிறது. ஜின்னாவிடமிருந்து விலகி இந்தியாவைத் தேர்ந்தெடுத்த ஒருவராக, அந்த விஷயத்தில் அவருக்கு தனித்துவமான அனுபவம் இருந்தது.

rue des Capucins தெருவில் அவர் நிறுவிய இந்தியத் தூதரகம், 1954 ஆம் ஆண்டு புதுச்சேரி இந்தியாவுடன் இணைந்ததுடன் முடிவடைந்த தூதரகச் செயல்முறையின் தொடக்கமாக அமைந்தது.