கியோம் லெ ஜெந்தில்

வரலாற்றின் மிகவும் துரதிர்ஷ்டமான வானியலாளர்

கியோம் லெ ஜெந்தில், சூரியனின் குறுக்கே சுக்கிரன் கிரகம் கடந்து செல்லும் நிகழ்வைப் பார்ப்பதற்காக 1760 மே 26 அன்று பிரான்சை விட்டு புறப்பட்டார். அந்த நிகழ்வு 1761 ஜூன் 6 அன்று நடைபெறவிருந்தது. சூரியனின் மேல் ஒரு சிறிய கரும்புள்ளியாக சுக்கிரன் நகர்வதை அளவிடுவதன் மூலம், பூமிக்கும் சூரியனுக்கும் இடையிலான தூரத்தைக் கணக்கிட முடியும் என்று கருதப்பட்டது. அது சூரியக் குடும்பத்தின் அடிப்படை அளவாக இருந்தது. உலகின் பல பகுதிகளில் இருந்து ஒரே நேரத்தில் இந்த நிகழ்வைப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று எட்மண்ட் ஹாலி வலியுறுத்தியிருந்தார். பிரெஞ்சு அறிவியல் கழகம் லெ ஜெந்திலைப் புதுச்சேரிக்கு அனுப்பியது.

1760 ஜூலை மாதத்தில் அவர் மொரீஷியசை அடைந்தார். அப்போது ஏழாண்டுப் போர் கொரோமண்டல் கடற்கரையை எட்டியிருந்தது. புதுச்சேரி நெருக்கடியை எதிர்கொண்டிருந்தது. அங்கு செல்ல எந்தக் கப்பலும் கிடைக்கவில்லை. இறுதியில், கடற்கரையை நோக்கிச் சென்ற ஒரு போர்க்கப்பலில் அவர் இடம் பெற்றார். ஆனால் பலவீனமான பருவமழைக் காற்றால் அந்தக் கப்பல் ஐந்து வாரங்கள் கடலில் அலைந்தது. 1761 மே 24 அன்று அது மாகேவை அடைந்தது. அங்கே, மாகேவும் புதுச்சேரியும் பிரிட்டிஷாரிடம் வீழ்ந்துவிட்டன என்பதை அவர் அறிந்தார். அந்தக் கப்பல் மீண்டும் மொரீஷியசுக்குத் திரும்பியது. 1761 ஜூன் 6 அன்று, அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்த கப்பலின் மேல்தளத்தில் இருந்து லெ ஜெந்தில் தனது தொலைநோக்கி வழியாக சுக்கிரன் கிரகப் பயணத்தைப் பார்த்தார். ஆனால், கப்பலின் மேல்தளம் துல்லியமான அளவீடுகளுக்குத் தேவையான நிலைத்தன்மையை வழங்கவில்லை. ஒரு வருடப் பயணத்திற்குப் பிறகு, அறிவியல் ரீதியாகப் பயனுள்ள எந்தப் பதிவையும் அவர் பெற முடியவில்லை.

அடுத்த கிரகப் பயணம் 1769 ஆம் ஆண்டில், எட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நடைபெறவிருந்தது. அவர் பிரான்சுக்குத் திரும்பாமல் இருக்க முடிவு செய்தார். அந்த இடைப்பட்ட ஆண்டுகளில் கடற்கரைகளை ஆய்வு செய்தார். பருவமழைகளைப் பற்றிப் படித்தார். மடகாஸ்கரை வரைபடமாக்கினார். மணிலாவுக்குப் பயணம் செய்தார். அலைகள், மண் மற்றும் பிராந்திய வானியல் குறித்த தகவல்களைச் சேகரித்தார். அவர் வணிகத்தில் ஈடுபட்டு செல்வந்தராகிவிட்டதாகப் பாரிசில் வதந்திகள் பரவின. ஆனால், அவர் கொண்டு வந்த ஒரே செல்வம் தகவல்கள்தான் என்று பிரெஞ்சு அறிவியல் கழகத்தின் பதிவுகள் மென்மையாகக் குறிப்பிட்டன.

1768 மார்ச் 27 அன்று, இரண்டாவது கிரகப் பயணத்திற்கு பதினான்கு மாதங்களுக்கு முன், அவர் புதுச்சேரியை அடைந்தார். 1761 ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷாரின் அழிவுக்குப் பிறகு நகரம் இன்னும் மீளமைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதை அவர் கண்டார். ஆளுநர் லா டி லாரிஸ்டன் அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். இடிந்துபோன ஒரு கோட்டையின் மேல் வானியல் ஆய்வகத்தை அமைக்க உதவினார். மதராசில் இருந்த ஆங்கிலேயர்கள்கூட அவருக்கு ஒரு சிறந்த தொலைநோக்கியை அனுப்பி வைத்தனர்.

1769 மே மாதம் முழுவதும் வானிலை சிறப்பாக இருந்தது. ஜூன் 3 வரை ஒவ்வொரு காலையும் தெளிவாக இருந்தது. ஜூன் 2 மாலை, அவரும் ஆளுநரும் சேர்ந்து வியாழனின் துணைக்கோள் ஒன்று வெளிப்படும் நிகழ்வைக் கவனித்தனர். அது முழுமையாக வெற்றியடைந்தது. அவருக்கு வாழ்த்துகள் முன்கூட்டியே வரத் தொடங்கியிருந்தன. ஆனால், 1769 ஜூன் 3 காலை, சுக்கிரன் கிரகப் பயணம் தொடங்கிய துல்லியமான நேரத்தில், எதிர்பாராத விதமாக ஒரு புயல் மேகம் தோன்றியது. சூரியன் மறைந்தது. காலை ஏழு மணி முப்பது நிமிடத்திற்குப் பிறகுதான் அது மீண்டும் தெரிந்தது. அப்போது சுக்கிரன் தனது பயணத்தை முடித்து முப்பது நிமிடங்கள் கடந்துவிட்டிருந்தன.

அன்றைய நாளின் மீதிப் பகுதியும், அதன்பிறகு வந்த நாட்களும் அழகாக இருந்தன. அவர் பின்னர் இவ்வாறு எழுதினார்: "J'avais fait près de dix mille lieues; il semblait que je n'avais parcouru un si grand espace de mers en m'exilant de ma patrie, que pour être spectateur d'un nuage fatal." இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு, அவர் "விசித்திரமான மனச்சோர்வு" என்று குறிப்பிட்ட நிலையில் இரண்டு வாரங்களுக்கும் மேலாக இருந்தார். எழுதுவதற்குக்கூட அவரால் இயலவில்லை.

அவர் 1769 முழுவதும், 1770 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கப் பகுதியிலும் புதுச்சேரியில் தங்கினார். காய்ச்சல் மற்றும் வயிற்றுப்போக்கிலிருந்து மீண்டார். அந்தக் காலத்தில் எதிர்பாராத ஒரு சந்திப்பும் நடந்தது. ஒரு பிராமணக் கணிதவியலாளர் அவரைச் சந்தித்தார். அவர் தரையில் அமர்ந்து, ஓலைச்சுவடிகளின் கட்டையும் சோழி நிறைந்த பையையும் வைத்துக் கொண்டு, முக்கால் மணி நேரத்தில் ஒரு சந்திர கிரகணத்தின் நிலைகளைக் கணக்கிட்டார். லெ ஜெந்தில் தனது கணக்குகளுடன் அதை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தார். இரண்டுக்கும் இடையிலான ஒற்றுமை அவரை ஆச்சரியப்படுத்தியது. பிராமணர்களின் கணக்கிடும் முறையை அவர் பல மாதங்கள் கற்றார். இந்திய வானியலின் தொன்மை குறித்த ஒரு பெரிய சர்ச்சைக்கான அனுபவ அடிப்படையாக அந்த ஆய்வு பின்னர் அமைந்தது. அந்த விவாதம் இன்றுவரை முழுமையாகத் தீர்க்கப்படவில்லை.

1770 மார்ச் 1 அன்று அவர் தாய்நாட்டுக்குத் திரும்புவதற்காகப் புறப்பட்டார். திரும்பும் வழியில் ரியூனியன் தீவுக்கு அருகே ஏற்பட்ட சூறாவளி அவரது கப்பலைக் கிட்டத்தட்ட மூழ்கடித்தது. ஒரு பிரிட்டிஷ் போர்க்கப்பல் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தியது. பெரிய உருளைக்கிழங்கு மூட்டையொன்றைத் தூதரகப் பரிசாக அளித்ததன் மூலம் அவர் தப்பித்தார். "பதினொரு ஆண்டுகள், ஆறு மாதங்கள், பதின்மூன்று நாட்கள் இல்லாதிருந்த பிறகு", 1771 அக்டோபர் 8 அன்று அவர் பைரனீஸ் மலையைக் கடந்தார்.

பாரிசுக்குத் திரும்பியபோது, அவர் இறந்துவிட்டார் என்று நம்பி அவரது மனைவி மறுமணம் செய்துகொண்டிருந்தார். அவரது சொத்துகளும் சூறையாடப்பட்டிருந்தன. பின்னர் அவர் பிரெஞ்சு அறிவியல் கழகத்தில் தனது பதவியை மீட்டார். மறுமணம் செய்துகொண்டார். அவருக்கு ஒரு மகள் பிறந்தாள். தனது நினைவுக் குறிப்புகளை எழுதினார். சுமார் 1792 ஆம் ஆண்டில் அவர் இறந்தார்.

சுக்கிரன் கிரகப் பயணத்தைப் பற்றிய அவரது ஆய்வுகள் அறிவியலுக்கு பெரிய பங்களிப்பை அளிக்கவில்லை. ஆனால் 1760களின் புதுச்சேரி பற்றிய அவரது பதிவுகள் அளவிட முடியாத முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. அக்காலத்தின் உடைகள், இறுதிச் சடங்குகள், கோயில்கள் மற்றும் சாலையோர யாத்திரிகர் தங்குமிடங்கள் பற்றிய அவரது குறிப்புகளுக்கு மாற்று இல்லை.